قانون موافقتنامه تحديد حدود مرز دريايي بين جمهوري اسلامي ايران و جمهوري اسلامي پاكستان

دولت جمهوري اسلامي ايران و دولت جمهوري اسلامي پاكستان كه از اين به بعد طرفهاي متعاهد ناميده مي‌شوند: ‌نظر به علائق مشترك تاريخي، مذهبي و فرهنگي موجود بين دو كشور ايران و پاكستان، ‌به منظور تحكيم هرچه بيشتر پيوندهاي مودت و حسن همجواري و پيشبرد مناسبات في مابين براساس اصل تماميت ارضي و مصونيت مرزها و‌حقوق حاكمه بر منابع طبيعي دريائي خود اعم از جاندار و بي‌جان كه در بستر و زير بستر مناطق دريائي مربوط به آنها قرار دارد، ‌و با تمايل به تعيين حدود مرزهاي دريائي خود به شيوه ‌اي صحيح، عادلانه و دقيق براساس حقوق بين‌الملل به شرح زير موافقت نمودند:

خط مرز دريائي كه آبهاي داخلي، درياهاي سرزميني، مناطق مجاور و مناطق انحصاري اقتصادي ايران و پاكستان را از هم جدا مي‌سازد،‌عبارت است از خط ژئودژيكي كه نقاط مشروح زير را به هم پيوند مي‌دهد: نقاط عرض جغرافيائي طول جغرافيائي ‌علامت مرزي 256 23/251041 شمالي و 03/613703شرقي نقطه 1، 00/250214 شمالي و 00/613537 شرقي نقطه 2، 00/245335 شمالي و 00/613332 شرقي نقطه 3، 00/245027 شمالي و 00/613259 شرقي نقطه 4، 00/240800 شمالي و 00/613000 شرقي نقطه 5، 00/232048 شمالي و 00/612500 شرقي

علامت مرزي شماره 256 مرز زميني ايران و پاكستان براساس موافقتنامه مرزي ايران و پاكستان مورخ 17/11/1336(6/2/1958) نصب گرديده است.

خط مرز دريائي مذكور در ماده (1)، روي نقشه‌اي كه به امضاي نمايندگان هر دو دولت رسيده، ترسيم شده است. اين نقشه پيوست اين‌موافقتنامه شده و بخش تفكيك ناپذير آن را تشكيل مي‌دهد.

طرفهاي متعاهد، حقوق حاكمه و صلاحيت انحصاري خود را در كاوش، بهره برداري، حفظ و اداره منابع طبيعي اعم از جاندار يا بي‌جان در‌بستر و زير بستر و آبهاي فوقاني مناطق مربوط به آنها كه در دو سوي خط ترسيم شده براساس خط مرزي دريايي مورد اشاره در ماده (1) واقع شده،‌اعمال خواهند كرد.

طرفهاي متعاهد ضمن تاكيد بر ضرورت مساعي مشترك جهت تضمين بهره برداري مناسب و معقول از منابع طبيعي واقع در دو سوي خط ‌ترسيم شده طبق ماده (1)، در انجام اقداماتي كه براي حفظ و اداره منابع مذكور لازم است همكاري خواهند نمود و بدين منظور: ‌الف - هرگاه هر ساختار نفتي زمين شناسي واحد يا يك ميدان نفتي واحد يا هر ساختار زمين شناسي واحد يا ميداني از مواد معدني ديگر از يك طرف‌خط مرزي مندرج در ماده (1) به طرف ديگر آن امتداد يابد و آن قسمت از اين ساختار يا ميدان را كه در يك طرف خط مرزي واقع باشد بتوان كلا يا جزاً ‌بوسيله حفاري انحرافي از طرف ديگر خط مرزي مزبور مورد بهره ‌برداري قرار داد، در هيچيك از دو طرف خط مرزي، بدون توافق قبلي طرف ديگر هيچ‌چاهي كه بخش بهره ‌ده آن ازخط مرزي مذكور كمتر از 250 متر فاصله داشته باشد حفر نخواهد شد. ‌درصورت بروز وضعيت مذكور دراين بند، هر دو طرف براي نيل به توافق درمورد شيوه‌اي كه بتوان در آن عمليات در طرفين خط مرزي را هماهنگ و‌يكنواخت كرد، كوشش خواهند نمود. ب - هرگاه ذخيره (‌ذخاير) ويژه يا برخي گونه‌هاي وابسته منابع جاندار دريائي از جمله ذخائر ماهيهاي مهاجر و دوكاشانه‌اي در دو سوي خط مرزي ‌مذكور در ماده (1) وجود داشته باشد، طرفهاي متعاهد كوشش خواهند نمود اقدامات خود را براي حفظ و اداره و بهره ‌برداري از منابع مذكور بويژه از‌نظر تعيين مقدار مجاز، سهم صيد و فصل ماهيگيري و نيز وضع مقررات فني مربوط هماهنگ نمايند. بدين منظور دو طرف بنحو مقتضي به مبادله آمار‌و اطلاعات علمي درباره منابع جاندار منطقه خواهند پرداخت.

طرفهاي متعاهد ضمن تاكيد بر اينكه خط مرزي مذكور در ماده (1) لايتغير، دائمي و قطعي مي‌باشد، اختلافات ناشي از اجراي اين موافقتنامه ‌را بصورت مسالمت‌آميز و از طريق مذاكره حل و فصل خواهند نمود. درصورت بروز هرگونه عدم توافق در حل اختلاف، موضوع با تراضي طرفين به‌يك كميسيون سازش محول خواهد شد. تركيب كميسيون مزبور از طريق مشاوره بين طرفين تعيين خواهد شد.

اين موافقتنامه و نقشه پيوست آن طبق ماد (102) منشور ملل متحد به ثبت خواهد رسيد.

اين موافقتنامه طبق قوانين و مقررات داخلي هر يك از طرفهاي متعاهد به‌تصويب خواهد رسيد و از تاريخ آخرين اطلاعيه هريك از طرفها به‌طرف ديگر از مجراي ديپلماتيك مبني بر انجام مراحل تصويب لازم‌الاجراء خواهد گرديد. ‌بنا به مراتب امضاء‌كنندگان زير كه داراي اختيارات لازم از طرف دولتهاي متبوع خود مي‌باشند اين موافقتنامه را امضاء نمودند. ‌اين موافقتنامه در تاريخ 26/3/13766هجري شمسي برابر با 16 ژوئن 1997 ميلادي در دو نسخه به زبانهاي فارسي و انگليسي كه هر دو متن بطور‌مساوي معتبر مي‌باشند، در تهران تنظيم گرديد. ‌از طرف دولت جمهوري اسلامي ايران ‌از طرف دولت جمهوري اسلامي پاكستان