نظر مشورتي 7/97/2996 مورخ 1398/03/19 اداره كل حقوقي قوه قضائيه در خصوص تعدد و تكرار جرايم

1-دو عامل تشديدكننده مجازات، يعني تعدد و تكرار، هر دو حكم مقنن است و هر كدام شرايط و خصوصيات خاص خود را دارد و در فرض سؤال كه هر دو عامل تشديدكننده مجازات وجود دارد، بايد هر دو، در تشديد مجازات اعمال گردد و مجازات بر اساس مقررات هر دو عامل، تشديد شود و نصي كه فقط يكي از اين دو مقررات (تعدد يا تكرار) بايد اعمال گردد، وجود ندارد. يعني دادگاه مجازات هر يك از جرايم را بر اساس مقررات تعدد و تكرار، تعيين و سپس مجازات اشد به مرحله اجرا گذاشته مي شود و با توجه به عبارت «از حداكثر به اضافه نصف آن تجاوز نكند» و «حداكثر مجازات تا يك و نيم برابر» كه به ترتيب در دو ماده 134 و 137 قانون مجازات اسلامي 1392 آمده، دادگاه الزامي ندارد كه حداكثر مجازات مقرر را (يك و نيم برابر) در اعمال تعدد و تكرار تعيين نمايد. 2-ملاك تشديد مجازات به علت تكرار جرم، ماده 137 قانون مجازات اسلامي 1392 است؛ بنابراين، چنانچه فردي با داشتن سابقه محكوميت قطعي به يكي از مجازات هاي تعزيري از درجه يك تا شش از تاريخ قطعيت حكم تا حصول اعاده حيثيت يا شمول مرور زمان اجراي مجازات، مرتكب چندين فقره جرم درجه يك تا شش ديگري هم گردد، مجازات همه جرائم ارتكابي اخير وي كه از درجه يك تا شش هستند، بر اساس ماده 137 قانون مزبور نيز تشديد مي شود.