استعلام : نظريه مشورتي اداره كل حقوقي قوه قضاييه : منظور مقنن از «مسكن» در بند «الف» ماده 524 قانون آيين دادرسي دادگاههاي عمومي و انقلاب در امور مدني مصوب 1379، محل سكونتي است كه محكومعليه با شرايط مذكور در قانون در تصرف مالكانه دارد؛ بنابراين چنانچه محكومعليه فاقد محل سكونت، در منزل مورث خود سكني گزيده و به علّت فوت مورث، ملك مذكور به مشاراليه به ارث رسيده باشد و به عبارت ديگر، مالك محل سكونت خود شده باشد، در اين صورت سهمالارث وي از ملك موصوف در حد نياز او و افراد تحت تكفل مشاراليه با رعايت شؤون عرفي باشد، در زمره مستثنيات دين است؛ لكن چنانچه ملك مورد نظر بيش از حد نياز و شأن محكومعليه باشد، ميتوان حكم را نسبت به مازاد بر حد نياز، اجرا نمود (چنانچه اختلافي در تشخيص حد نياز قانوني محكومعليه پيش آيد رفع آن با دادگاه است)؛ ولي اگر مسكني كه به ارث رسيده، مورد استفاده قرار نگرفته يا خالي يا به اجاره داده شده باشد يا ساير ورثه در آن سكونت داشته باشند، عليالاصول مورد نياز محكومعليه نيست، لذا سهمالارث وي (محكومعليه) از اين ملك جزو مستثنيات دين تلقي نميشود.
بند 254008
سند تکمتنی؛ پیمایش مادهای برای این نوع سند نمایش داده نمیشود.