نظر به اينكه عقد صلح از عقود مسامحه محسوب مي گردد و فرض بر اين است كه در اين نوع عقود هدف هاي اخلاقي بر سودجويي هاي مادي غلبه دارد. و از طرفي وجود غبن بايد با طبيعت قرارداد موضوع دعوا سازگار باشد لذا غبن تنها در قراردادهاي معوض قابل تحقق است كه در اين نوع عقود نيز محدود به مواردي است كه قرارداد بر مبناي مسامحه واقع نشده باشد به همين جهت ماده 761 ق.م. عنوان داشته «صلحي كه در مورد تنازع يا مبني بر تسامح باشد قاطع بين طرفين است و هيچ يك نمي تواند آن را فسخ كند اگر چه به ادعاي غبن باشد مگر در صورت تخلف شرط يا اشتراط خيار» لذا عقد صلح را فقط در صورت شرط يا اشتراط خيار مي توان فسخ نمود نه به استناد خيار غبن.
بند 254011
سند تکمتنی؛ پیمایش مادهای برای این نوع سند نمایش داده نمیشود.