نظر مشورتي 7/98/13 مورخ 1398/08/12 اداره كل حقوقي قوه قضائيه

1- مطابق بند «ت» ماده 282 قانون مجازات اسلامي مصوب 1392 يكي از مجازات هاي (تخييري) حد محاربه، نفي بلد به صورت مطلق است و از ماده 284 اين قانون، تعيين مدت استنباط نمي شود و ذكر جمله «مدت نفي بلد در هر حال كمتر از يك سال نيست» در اين ماده دليل بر تعيين مدت نفي بلد نمي باشد؛ زيرا قيد مذكور براي اين است كه چنان چه محارب در كمتر از يك سال توبه كند، نفي بلد تا يك سال ادامه مي يابد و در هر صورت نفي بلد تا زمان توبه محارب ادامه خواهد داشت. 2- عبارت «هر وقت بخواهد امكان جماع از طريق قبل را با وي داشته باشد» مندرج در ماده 226 قانون مجازات اسلامي مصوب 1392، معيار تشخيص معاذيري است كه طبق ماده 227 قانون پيش گفته فرد را از احصان خارج مي كند. تشخيص خروج از احصان به واسطه مسافرت يا حبس با لحاظ عرف (ضابطه نوعي) و بر اساس وضعيت و شخصيت متهم به زناي محصنه از حيث جواني، نياز به همسر و مانند آن (ضابطه شخصي) تعيين مي شود و احراز آن به نحو موردي و با توجه به محتويات پرونده با قاضي است.