استعلام : 1- با توجه به مواد 114 و 115 و تبصره 2 ماده اخير از قانون مجازات اسلامي (بخش مواد عمومي)، هرگاه متهم در جرايم موجب حد (غير از قذف و محاربه) قبل از اثبات جرم، توبه كند و ندامت و اصلاح او محرز شود، حد ساقط ميشود؛ به نظر ميرسد در جرايم تعزيري درجه يك تا پنج و همچنين جرايم تعزيري كه منصوص شرعي باشند، چنانچه مرتكب قبل از اثبات جرم توبه نمايد و ندامت و اصلاح او براي قاضي محرز شود، به طريق اولي بايد تعزير ساقط شود؛ ولي از عبارات مواد قانوني مذكور و تبصره 2 چنين امري برداشت نميشود، نظرتان چيست؟ 2- اساساً قبل از اثبات جرم، اصل برائت حاكم است. بحث سقوط مجازات چه معنا دارد؟ مقصود مقنن چه بوده است؟ 3- آيا احراز توبه و ندامت به معناي احراز جرم نيست؟ پس قبل از اثبات چه معنا دارد؟ نظريه مشورتي اداره كل حقوقي قوه قضاييه : 1- اولاً، با عنايت به صراحت ماده 115 قانون مجازات اسلامي مصوب 1392، «توبه مرتكب» حسب مورد در جرايم تعزيري درجه 6، 7 و 8 موجب سقوط مجازات و در جرايم تعزيري درجه 5 به بالا ميتواند از جهات تخفيف مجازات باشد و با لحاظ صراحت تبصره 2 ماده پيشگفته، اطلاق مقررات اين ماده شامل تعزيرات منصوص شرعي نميشود. ثانياً، مطابق احكام اسلام، توبه در جرايم مستوجب حد مسقط حد است و به طريق اولي مسقط تعزير؛ با اين وجود قانونگذار بر پايه برخي مصالح اجتماعي و با اتخاذ رويكردي واقعبينانه در…
بند 254351
سند تکمتنی؛ پیمایش مادهای برای این نوع سند نمایش داده نمیشود.