فلسفه اصلي وضع ماده213قانون آئين دادرسي كيفري مصوب 1392، حفظ حقوق دفاعي اشخاص متهم به ارتكاب جرم است؛ زيرا همان گونه كه در ماده3 قانون فوقالذكر ونيز ماده94 آن تأكيد دارد، تحقيقات مقدماتي بايد به سرعت و به نحو مستمر انجام شود. بنابراين چنانچه وضعيت به گونهاي باشد كه حقوق دفاعي متهم تأمين شده باشد؛ مانند مواردي نظير فرض سؤال كه شخص احضار شده به عنوان مطّلع يا شاهد، آمادگي خود را براي تحقيق از وي به عنوان متهم ابراز نمايد، بازپرس ميتواند با احرازآمادگي متهم در دفاع و لحاظ ماده190 قانون ياد شده و تفيهم حق متهم در داشتن وكيل، مبادرت به انجام تحقيق، بدون لزوم احضار مجدد نمايد. بديهي است مواردي كه انجام تحقيق منجر به صدور قرار تأمين كيفري ودر نهايت بازداشت متهم ميگردد، ميتواند دال بر عدم آمادگي متهم در دفاع و تدارك لازم جهت جلوگيري از بازداشت وي باشد. اما در هر صورت احراز شرايط، منوط به اعلام آمادگي متهم و تشخيص بازپرس ذي ربط مي باشد.
بند 254503
سند تکمتنی؛ پیمایش مادهای برای این نوع سند نمایش داده نمیشود.