استعلام : آيا عدم توجه دادگاه بدوي يا تجديدنظر به مخدوش بودن عنصر رواني و سوء نيت متهم، ميتواند از جهات اعاده دادرسي مذكور در بندهاي ماده 474 قانون آيين دادرسي كيفري باشد؟ نظريه مشورتي اداره كل حقوقي قوه قضاييه : مطابق اصول سي و ششم و يكصد و شصت و نهم قانون اساسي و مواد 2، 10، 12، 13 و 18 قانون مجازات اسلامي مصوب 1392، هر رفتاري كه صرفاً در قانون براي آن كيفر تعيين شده باشد جرم محسوب مي شود؛ به عبارت ديگر براي آنكه رفتاري جرم محسوب شود لازم است اولاً، قانون گذار آن رفتار را به عنوان جرم پيش بيني و براي آن كيفر مقرر كرده باشد (عنصر قانوني)؛ ثانياً، رفتار مجرمانه بايد محقق شده باشد (عنصر مادي)؛ ثالثاً، تحقق رفتار مجرمانه همراه با قصد ارتكاب جرم يا تقصير كيفري باشد (عنصر رواني). بر اين اساس، مستفاد از اصل يكصد و شصت و يكم قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران در مورد وظيفه ديوان عالي كشور در نظارت بر اجراي صحيح قوانين در محاكم، منظور قانون گذار از عبارت «عمل ارتكابي جرم نباشد» در بند «چ» ماده 474 و شق اول بند «ب» ماده 469 قانون آيين دادرسي كيفري مصوب 1392، فقدان هر يك از عناصر سهگانه فوقالاشعار است.
بند 254587
سند تکمتنی؛ پیمایش مادهای برای این نوع سند نمایش داده نمیشود.