اولاً، اشخاص حقوقي حقوق عمومي از جمله شهرداريها كه به موجب شق «الف» و«ب» بند 1 ماده 10 قانون تشكيلات و آيين دادرسي ديوان عدالت اداري مصوب 1392، ميتوان عليه آنان در ديوان عدالت اداري شكايت كرد، حق اعتراض و دادخواهي نسبت به آراي هيأتها و كميسيونهاي موضوع بند 2 ماده 10 قانون اخيرالذكر را در ديوان عدالت اداري ندارند؛ لذا با توجه به مراتب مذكور و اصل يكصدو هفتاد و سوم قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران در فرض استعلام، شهرداري حق اعتراض به آراي قطعي كميسيونهاي ماده 100 و ماده 77 قانون شهرداري مصوب 1334 با اصلاحات و الحاقات بعدي را در ديوان عدالت اداري ندارد. ثانياً،كميسيونهاي موضوع مواد 77 و100 قانون شهرداري مصوب 1334 با اصلاحات و الحاقات بعدي در راستاي انجام صحيح وظايف شهرداري و با حضور نمايندگان شوراي شهر و در ساختار اداري شهرداري ايجاد ميشوند. گرچه دراين كميسيونها به طور شورايي و مشاركتي اتخاذ تصميم ميشود، تصميم آنها، تصميم اداري نهاد شهرداري محسوب ميشود؛ بنابراين شهرداري حق اعتراض به آراء كميسيونهاي ياد شده را در دادگاههاي عمومي نيز ندارد و در خصوص ماده 77 قانون ياد شده، موضوع منصرف از رأي وحدت رويه شماره 699 مورخ 22/3/1386 هيأت عمومي ديوان عالي كشور است.
بند 254781
سند تکمتنی؛ پیمایش مادهای برای این نوع سند نمایش داده نمیشود.