نظر مشورتي 7/96/726 مورخ 1396/03/30 اداره كل حقوقي قوه قضائيه در خصوص اعمال مرور زمان در جرائم دو جنبه­اي مثل بي­احتياطي در رانندگي منتهي به ايراد صدمه بدني

1- اگرچه مطابق بند (ث) ماده 14 قانون مجازات اسلامي مصوب 1392 ديه، يكي از اقسام مجازات­ها است اما مفاد مواد 105 تا 113 قانون ياد شده و تبصره 1 ماده 13 قانون آيين دادرسي كيفري 1392 نشان مي­دهد كه مرور زمان صرفاً در مجازاتهاي تعزيري مجرا است و شامل ديه نمي­شود و در جرائم دو جنبه­اي مثل بي­احتياطي در رانندگي منتهي به ايراد صدمه بدني، مرور زمان فقط شامل جنبه تعزيري مي­شود. به عبارت ديگر ديه عليرغم قرار گرفتن در عدد مجازات­ها، مجرايي براي مرور زمان نيست ولي اين امر موجب نمي­شود كه اگر جرمي داراي تعزير و ديه باشد، مقررات مرور زمان نسبت به جنبه تعزيري آن جاري نشود. 2- در فرض سؤال، در صورتي كه جنبه تعزيري بزه بي­احتياطي در امر رانندگي منتهي به ايراد صدمه بدني، مشمول مرور زمان شود، پس از صدور قرار موقوفي در دادسرا، مطابق ماده 85 قانون آيين دادرسي كيفري 1392، پرونده به دستور دادستان براي صدور حكم مقتضي در خصوص ديه به دادگاه ارسال مي­شود.