رأي وحدترويه شماره 590 ()- 5/11/1372 قابل جمعبودن تعيين حداكثر مجازات تعزيري با مجازات بازدارنده به عنوانتتميممجازاتدرحكم دادگاه احتراماً به استحضار ميرساند: شعب 12 و 27 ديوانعالي كشور در استنباط از ماده (101) قانون تعزيرات و ماده (19) قانون مجازات اسلامي رويههاي مختلفي اتخاذ نمودهاند كه مستلزم طرح موضوع در هيأت عمومي ديوانعالي كشور براي ايجاد وحدترويه قضايي است. پروندههاي مزبور و آراي شعب ديوانعالي كشور به اين شرح است: 1 ـ پرونده كلاسه 11/12/3612 شعبه 12 ديوانعالي كشور حاكي از اين است كه آقاي.... فرزند... به اتهام رابطه نامشروع با بانوان.... و .... و ..... و.... و.... تحت تعقيب كيفري دادسراي عمومي ساري واقع شده و پس از تنظيم كيفرخواست و طرح پرونده در دادگاه كيفري 1 ساري و رسيدگي بالاخره دادگاه اتهام را ثابت تشخيص داده و به استناد ماده (101) قانون تعزيرات و ماده (14) قانون راجع به مجازات اسلامي (شماره 14 در قانون مجازات اسلامي جديد به شماره 19 تغيير يافته) متهم را به تحمل 99 ضربه شلاق تعزيري و اقامت اجباري به مدت سه سال در شهرستان بافق به عنوان تتميم حكم مجازات تعزيري محكوم نموده است آقاي... فرزند... از اين حكم تجديدنظر خواسته و قاضي به عقيده خود باقي مانده و پرونده براي رسيدگي به شعبه 12 ديوانعالي كشور ارجاع شده و رأي شماره 725/12 مورخ 8/11/1370 شعب…
بند 249182
سند تکمتنی؛ پیمایش مادهای برای این نوع سند نمایش داده نمیشود.