رأي وحدترويه شماره 203 ()- 20/12/1348 احتساب محروميت از حق رانندگي به عنوان مجازات تكميلي و قابل تعليق بودن آن درخصوص اينكه محروميت از حق رانندگي مذكور در ماده (2) قانون تشديد مجازات رانندگان از مجازاتهاي اصلي است و ميتوان آن را در رديف مجازاتهاي ديگر متهم به موجب قانون مربوط به تعليق اجراي احكام مصوب تيرماه 1346 معلق نمود و با اينكه از مجازاتهاي تكميلي و يا تبعي است و تعليق مجازاتهاي ديگر متهم باعث تعليق اين قسمت نيست بين شعب 12 و 11ديوانعالي كشور اختلاف رويه حاصل شده است. شعبه 12 در حكم شماره 256ـ12 مورخ 31/2/1347 چنين رأي داده است: (به موجب ماده اول قانون تعليق اجراي مجازات مصوب 15/4/1346 محكوميتهاي به حبس تأديبي و غرامت يا هر دو مجازات قابل تعليق شناخته شده است و محروميت از حق رانندگي وسايل موتوري با توجه به مادتين (15 و 19) قانون مجازات عمومي نه از مجازاتهاي تبعي است و نه تكميلي تا مورد مشمول ماده هفتم قانون موردبحث باشدـ بلكه يك نوع مجازات اصلي است كه در قانون تعليق اجراي مجازات اشعاري به آن نگرديده بنابراين اجراي آن قابل تعليق نيست و چون حكم پژوهشخواسته از اين جهت مخدوش است طبق ماده (430) قانون آييندادرسي كيفري به اتفاق آرا نقض و رسيدگي مجدد به شعبه ديگر دادگاه جنايي مركز ارجاع ميشود). شعبه 11 در پرونده 4 ـ 6727 در تاريخ 26/12/1346 چنين رأي داده…
بند 249271
سند تکمتنی؛ پیمایش مادهای برای این نوع سند نمایش داده نمیشود.