تعريف اصطلاحات به كار رفته در اين قانون به شرح زير است:
ماده ۱
الف
دانشگاه: به كليه دانشگاه ها و مراكز آموزش عالي و پژوهشي تحت پوشش وزارتخانه هاي علوم، تحقيقات و فناوري، بهداشت، درمان و آموزش پزشكي، دانشگاه فرهنگيان و دانشگاه ها و مؤسسات آموزش عالي و پژوهشي غيردولتي اطلاق مي شود.
ب
وزارتين: به وزارتخانه هاي علوم، تحقيقات و فناوري و بهداشت، درمان و آموزش پزشكي اطلاق مي شود.
پ
سنجش: فرآيندي است كه با هدف ايجاد وحدت رويه و هماهنگي در بين دانشگاه ها و مراكز آموزش عالي و پژوهشي، ايجاد فضاي رقابتي يكسان و برقراري عدالت آموزشي براي كليه داوطلبان تحصيلات تكميلي از طريق آزمون، مصاحبه علمي، بررسي سوابق آموزشي و پژوهشي و فناوري انجام مي شود.
ت
پذيرش: فرآيندي است كه با شركت داوطلب در آزمون آغاز و با بررسي سوابق آموزشي، پژوهشي، فناوري، انجام مصاحبه علمي و سنجش عملي تكميل و با اعلام نتايج قبولي توسط وزارتين از طريق سازمان سنجش آموزش كشور و مركز سنجش آموزش وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشكي پايان مي يابد.
ث
تحصيلات تكميلي: شامل مقاطع كارشناسي ارشد ناپيوسته، دكتراي ناپيوسته و دكتراي تخصصي مي باشد.