تعريف واژگان:
ماده ۱
سازمان
سازمان مديريت و برنامه ريزي كشور.
مدیران حرفه ای
شامل تمامي عناوين سمت هاي مديريتي دستگاه هاي اجرايي مشمول قانون مديريت خدمات كشوري، به استثناء سمت هاي مديريت سياسي، موضوع ماده ۷۱ قانون مذكور و همترازان آنان است كه به چهار گروه به شرح زير تقسيم شده اند: ● مديران ارشد: آن دسته از مديراني مي باشند كه وظيفه سياست گذاري، خط مشي گذاري، برنامه ريزي كلان، هدايت و نظارت عاليه بر عملكرد دستگاه را در واحدهاي ستادي به عهده دارند. ● مديران مياني: به آن دسته از مديراني اطلاق مي شود كه وظيفه هماهنگي، ايجاد ارتباط بين سطوح عالي (مقامات) و يا مديران ارشد را در واحدهاي ستادي به عهده دارند. مانند: مديران كل و معاونين آنان، معاونين سازمان ها، مؤسسات دولتي و مزاكر مستقل و سمت هاي مديريتي هم سطح آن ها. ● مديران پايه: به آن دسته از مديراني اطلاق مي شود كه وظيفه اجراي سياست ها، خط مشي ها و برنامه هاي سازماني را در واحدهاي ستادي بر عهده دارند. مانند: رؤساي ادارات، رؤساي گروه ها، و سمت هاي مديريتي همسطح آن ها. ● مديران عملياتي: شامل مديران آن دسته از واحدهاي عملياتي يا اجرايي دستگاه هاي اجرايي نظير مدارس، بيمارستان ها، ورزشگاه ها، موزه ها، مراكز فني و حرفه اي و مراكز نگهداري معلولين هستند كه توليد، تأمين و ارايه خدمات اصلي و نهايي دستگاه را به عهده دارند.
●شایستگی عمومی مدیران
به مجموعه اي از دانش، مهارت ها، نگرش ها و ويژگي هاي تعيين شده از سوي سازمان اطلاق مي شود كه به يك فرد امكان مي دهد تا بتواند وظايف مربوط را پس از احراز سمت مديريتي و يا ارتقاء به سطوح بالاتر به طور موفقيت آميز انجام دهد.