رأي وحدت رويه شماره 106 - 1353/11/16 قابل گذشت بودن ايراد صدمه بدني موضوع ماده (40) قانون تشديد مجازات رانندگان با جهات مقرر در ماده (11) قانون مذكور بر اثر وصول نامه شماره 7742 مورخ 1353/8/27 دادسراي استان كرمان و مطالعه پروندههاي پيوست آن معلوم شد در دو مورد مشابه دو رأي متهافت كه به شرح زير توصيف ميگردد از ديوانعالي كشور صادر شده است: 1 ـ در پرونده فرجامي شماره 8623 شعبه نهم ديوانعالي كشور موضوع اين بوده است كه از دادسراي شهرستان يزد كيفرخواستي عليه رمضان صابري به اتهام ايراد صدمه بدني غيرعمدي به ديگري كه منجر به شكستگي و نقص عضو گرديده در اثر بياحتياطي در رانندگي با نداشتن گواهينامه رانندگي، صادر و به استناد ماده (5) ناظر به ماده (11) قانون تشديد مجازات رانندگان تعيين كيفر متهم خواسته شده است. دادگاه جنحه يزد با احراز بزهكاري متهم مورد را منطبق با ماده (5) قانون تشديد مجازات رانندگان دانسته و با رعايت ماده (345) قانون مجازات عمومي او را به دو ماه حبس تأديبي قابل خريد و سه هزار ريال غرامت محكوم كرده و از لحاظ پروانه رانندگي او را با داشتن پروانه بينالمللي فاقد پروانه نشناخته است تا ماده (11) استنادي دادسرا دربارهاش صدق نمايد در نتيجه برائت او در اين مورد اعلام شده. متهم و دادسراي شهرستان يزد از حكم پژوهشخواهي كردهاند و شعبه دوم دادگاه استان كرمان در رسيدگي پ…
متن رأی
سند تکمتنی؛ پیمایش مادهای برای این نوع سند نمایش داده نمیشود.