ماده 11 قانون آيين دادرسي دادگاههاي عمومي و انقلاب (در امور مدني)
ماده 11 - دعوا بايد در دادگاهي اقامه شود كه خوانده، در حوزه قضايي آن اقامتگاه دارد و اگر خوانده در ايران اقامتگاه نداشته باشد، در صورتي كه در ايران محل سكونت موقت داشته باشد، در دادگاه همان محل بايد اقامه گردد و هرگاه در ايران اقامتگاه و يا محل سكونت موقت نداشته ولي مال غير منقول داشته باشد، دعوا در دادگاهي اقامه مي شود كه مال غير منقول در حوزه آن واقع است و هرگاه مال غير منقول هم نداشته باشد، خواهان در دادگاه محل اقامتگاه خود، اقامهء دعوا خواهد كرد.
این ماده به این اسناد ارجاع میدهد
- رأي وحدت رويه شماره 864 هيأت عمومي ديوان عالي كشور در خصوص مرجع صالح براي رسيدگي به دعواي مطالبه ديه از بيت المال، دادگاه محل اقامت خواهان يا محل وقوع جرم است
- رأي وحدت رويه شماره 851 هيأت عمومي ديوان عالي كشور در خصوص مرجع صالح براي رسيدگي به دعاوي اشخاص به طرفيت بانك يا موسسه ادغام شده
- رأي وحدت رويه شماره 849 هيأت عمومي ديوان عالي كشور در خصوص صلاحيت دادگاه عمومي براي رسيدگي به دعواي اعتراض به رأي هيأت حل اختلاف موضوع ماده 38 آيين نامه معاملات شهرداري تهران
- رأي وحدت رويه شماره 841 هيأت عمومي ديوان عالي كشور در خصوص تعيين مرجع صالح براي حل اختلاف در صلاحيت ميان دادگاه هاي حقوقي و كيفري دو واقع در يك استان
- رأي وحدت رويه شماره 755 هيأت عمومي ديوان عالي كشور در خصوص كيفيت تنظيم و تسليم تقاضاي دريافت جنين اهدايي
- نظر مشورتي 7/93/2426 مورخ 1393/10/06 اداره كل حقوقي قوه قضائيه در خصوص عدم انتساب دعوي به طرفين و ايراد صلاحيت محلي
- رأي وحدت رويه شماره 726 ديوان عالي كشور در خصوص صلاحيت دادگاه رسيدگي به دعاوي راجع به اسناد ثبت احوال
- رأي وحدت رويه شماره 705 هيأت عمومي ديوان عالي كشور در خصوص صلاحيت دادگاه رسيدگي كننده به دعوي مطالبه مهريه
- رأي وحدت رويه شماره 688 هيأت عمومي ديوان عالي كشور (حقوقي) در خصوص صلاحيت دادگاه رسيدگي كننده به دعوي چك