رأي وحدترويه شماره 46 ()- 13/12/1354 قابل گذشت بودن شكست عضو در بزه ايراد ضرب و جرح واقع در غير مورد منازعه بين دو شعبه دوم و يازدهم ديوانعالي كشور در استنباط از حكم بند «1» از تبصره (2) ماده اضافهشده به ماده (8) قانون آييندادرسي كيفري اختلافرويه حاصل شده است به اين خلاصه كه شعبه يازدهم بزه ايراد ضرب منتهي به شكستن استخوان موضوع ماده (175) مكرر قانون مجازات عمومي ناظر به ماده (172) همان قانون را قابل گذشت ندانسته و با تصريح به عدم تأثير گذشت مدعي خصوصي حكم محكوميت متهم را ابرام كردهاند و حال آنكه شعبه دوم ديوانعالي كشور گذشت شاكي خصوصي را مؤثر دانستهاند و با وصول گذشتنامه حكم فرجامخواسته را نقض و قرار موقوفي تعقيب متهم را صادر كردهاند به شرح ذيل: 1 ـ در پرونده جنايي شماره203ـ51 شعبه دوم دادگاه جنايي خوزستان طبق كيفرخواست شماره 872 مورخ 11/5/1351 دادسراي شهرستان آبادان آقاي صمصام نميمي فرزند ميرشايع به اتهام ايراد ضرب عمدي منتهي به شكستن استخوان دنده آقاي خضر مورد دادرسي قرار گرفته و دادگاه جنايي اتهام انتسابي به متهم را از مصاديق ماده (175) مكرر قانون مجازات عمومي ناظر به ماده (172) همان قانون تشخيص و با رعايت ماده (44) قانون مجازات عمومي متهم را به شش ماه حبس تأديبي محكوم كردهاند. متهم از حكم مذكور كه شماره 45/52 صادر گرديده فرجامخواه شده و گذشتنامه رسم…
بند 249515
سند تکمتنی؛ پیمایش مادهای برای این نوع سند نمایش داده نمیشود.