قانون الحاق دولت جمهوري اسلامي ايران به پيمان مودت و همكاري در جنوب شرقي آسيا

در اجراي اين پيمان رعايت اصول هفتاد و هفتم (77) و يكصد و سي و نهم (139) قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران الزامي است.

در اجراي اين پيمان دولت جمهوري اسلامي ايران موظف به رعايت موازين شرع و مصالح مسلمانان از جمله در نظر گرفتن شرايط فرهنگي، اجتماعي و نحوه رفتار كشورهاي متعاهد با مسلمانان است.

طرفهاي عالي متعاهد: با آگاهي از ارتباطات موجود تاريخي، جغرافيايي و فرهنگي كه ملتهاي آنها را به هم پيوند داده است؛ با علاقه به ترغيب صلح و ثبات منطقه‌ اي از طريق احترام به عدالت و قاعده يا قانون و ارتقاي انعطاف‌ پذيري منطقه اي در روابط خود، با تمايل به ارتقاي صلح، دوستي و همكاري متقابل در موضوعاتي كه جنوب ‌شرقي آسيا را تحت تأثير قرار مي ‌دهند مطابق روح و اصول منشور ملل متحد، اصول ده‌ گانه مصوب كنفرانس آسيايي - آفريقايي در باندونگ مورخ 25 آوريل 1955 (4 /2 /1334)، اعلاميه اتحاديه ملل جنوب‌ شرقي آسيا امضاء شده در بانكوك مورخ 8 اوت 1967 (17 /5 /1346) و اعلاميه امضاء شده در كوالالامپور مورخ 27 نوامبر 1971 (6 /9 /1350)؛ با اعتقاد به اين كه حل و فصل اختلافات يا مناقشات بين كشورهاي آنها بايد از طريق تشريفات منطقي، مؤثر و به اندازه كافي منعطف و چشم ‌پوشي از نقطه ‌نظرهاي منفي كه ممكن است همكاري ‌ها را به مخاطره بياندازد يا مانع آن شود؛ با اعتقاد به نياز به همكاري تمامي ملل دوستدار صلح هم در خارج و هم داخل جنوب‌ شرقي آسيا در پيشبرد صلح، ثبات و هماهنگي جهاني؛ با انعقاد پيمان مودت و همكاري به‌ شرح زير موافقت مي ‌كنند:

احترام متقابل به استقلال، حاكميت، برابري، همگرايي سرزميني و هويت ملي تمامي ملل؛

حق هر كشور براي مديريت امور خود رها از زورگويي، براندازي يا مداخله خارجي؛

عدم مداخله در امور داخلي يكديگر؛

حل و فصل اختلافات يا مناقشات از راههاي صلح‌ آميز؛

دوري جستن از تهديد يا استفاده از زور؛

همكاري مؤثر بين خود.