قانون تصويب اصلاحات مقررات بين المللي ايمني جان اشخاص در دريا

پذيرش و مبادله اسناد اصلاحات بعدي مقررات ياد شده منوط به رعايت اصل هفتاد ‌و ‌هفتم (77) قانون اساسي است.

كارگروه ايمني دريانوردي؛ با يادآوري بند (ب) ماده (28) كنوانسيون سازمان بين ‌المللي دريانوردي درخصوص وظايف كارگروه؛ با توجه همراه با نگراني به اينكه علي ‌رغم حداكثر تلاش‌ سازمان، سوانح و حوادث منجر به از دست ‌دادن جان، از بين رفتن كشتيها و آلودگي محيط ‌زيست دريايي همچنان رخ مي ‌دهد؛ همچنين با توجه به اينكه ايمني دريانوردان و مسافران و حفاظت از محيط زيست دريايي، از طريق گزارش ‌هاي منظم و دقيق كه تعيين ‌كننده شرايط و علل سوانح و حوادث دريايي هستند مي ‌تواند ارتقاء يابد؛ نيز با توجه به اهميت كنوانسيون سازمان ملل متحد درباره حقوق درياها كه در مونتگويي در 10 دسامبر 1982 (19 /9 /1361) به تصويب رسيد و اهميت حقوق بين ‌المللي عرفي درياها؛ با توجه مضاعف به مسؤوليت‌ هاي كشورهاي صاحب پرچم به‌ موجب مفاد كنوانسيون بين ‌المللي ايمني جان اشخاص در دريا مورخ 1974 برابر با 1353 (مقرره 21 /1) (كه از اين پس به ‌عنوان «كنوانسيون» از آن ياد مي ‌شود)، كنوانسيون بين‌‌ المللي خط شاهين، 1966 برابر با 1345 (ماده 23) و كنوانسيون بين ‌المللي جلوگيري از آلودگي كشتيها مورخ 1973 برابر با 1352 (ماده 12)، جهت انجام بررسي سوانح و اطلاع ‌رساني به سازمان درخصوص يافته‌ هاي مرتبط؛ با در نظر داشتن نياز به حصول اطمينان از اين كه كليه سوانح بسيار جدي دريايي مورد بررسي قرار گرفته ‌اند؛ همچنين با در نظر داشتن دستورالعمل‌ رفتار عادلانه با دريانوردان در صورت وقوع حادثه دريايي (قطعنامه (24) 987.الف)؛ با تصديق اينكه بررسي و تجزيه و تحليل مناسب سوانح و حوادث دريايي مي ‌تواند منجر به آگاهي بيشتر از سبب سانحه و منتهي به انجام اقدامات اصلاحي، از جمله آموزش بهتر به‌ منظور ارتقاي ايمني جان اشخاص در دريا و حفاظت محيط زيست دريايي شود؛ با تصديق نياز به يك آيين ‌نامه كه شيوه اي استاندارد جهت بررسي سانحه و حادثه دريايي با هدف جلوگيري از سوانح و حوادث در آينده تا حدي كه قوانين ملي اجازه مي ‌دهد را ايجاد كند؛ همچنين با تصديق ماهيت بين‌ المللي كشتيراني و نياز به همكاري ميان دولتهايي كه منافع قابل توجهي در سانحه يا حادثه‌ اي دريايي به‌ منظور تعيين شرايط و علل آنها دارند؛ با توجه به قطعنامه ام ‌اس ‌سي (84) 257 كه توسط آن، اصلاحات به فصل 1 - 11 كنوانسيون براي اجباري ساختن بخشهاي 1 و 2 آيين‌ نامه استانداردهاي بين ‌المللي و روشهاي پيشنهادي براي بررسي ايمني سانحه يا حادثه دريايي به ‌موجب كنوانسيون به تصويب رسيد؛ با بررسي متن پيشنهادي آيين ‌نامه بررسي سانحه در هشتاد‌ و‌ چهارمين اجلاس كارگروه:

آيين ‌نامه استانداردهاي بين‌ المللي و روشهاي پيشنهادي براي بررسي ايمني سانحه يا حادثه دريايي (آيين‌ نامه بررسي سانحه) را به شرح پيوست اين قطعنامه تصويب مي ‌نمايد.

آيين ‌نامه استانداردهاي بين‌ المللي و روشهاي پيشنهادي براي بررسي ايمني سانحه يا حادثه دريايي (آيين‌ نامه بررسي سانحه) را به شرح پيوست اين قطعنامه تصويب مي ‌نمايد.

از دبيركل سازمان درخواست مي ‌نمايد نسخه ‌هاي مورد تأييد اين قطعنامه و متن آيين‌ نامه مندرج در پيوست را به كليه دولتهاي متعاهد كنوانسيون ارسال نمايد.

به علاوه، از دبيركل سازمان درخواست مي ‌نمايد نسخه‌ هاي اين قطعنامه و متن آيين ‌نامه مندرج در پيوست را به كليه اعضاي ‌سازمان كه دولتهاي متعاهد كنوانسيون نمي ‌باشند، ارسال نمايد.

پيوست آيين ‌نامه استانداردهاي بين ‌المللي و روشهاي پيشنهادي براي بررسي ايمني در سانحه يا حادثه دريايي (آيين‌ نامه بررسي سانحه)

مقدمه

اين آيين ‌نامه دربرگيرنده بهترين روشهاي بررسي سانحه و حادثه دريايي است كه براساس آيين ‌نامه بررسي سوانح و حوادث دريايي مصوب نوامبر 1997 (برابر با آبان 1376) توسط سازمان بين ‌‌المللي دريانوردي (سازمان) به‌ موجب قطعنامه (20) 849.الف تدوين شده است. آيين‌ نامه بررسي سوانح و حوادث دريايي، در پي ارتقاي همكاري و رويكردي مشترك براي بررسي هاي سانحه و حادثه دريايي ميان دولتها است.

سازمان از طريق قطعنامه‌ هاي مختلف، دولتها را تشويق به همكاري و شناخت منافع مشترك نموده است. اولين قطعنامه (4. اي اس) 173. الف (مشاركت در تحقيق رسمي در مورد سوانح دريايي) بود كه در نوامبر 1968 تصويب شد. ساير قطعنامه ‌ها شامل قطعنامه 322 الف (اقدام به بررسي در سوانح) ‌مصوب نوامبر 1975، قطعنامه (11) 440 الف (تبادل اطلاعات براي بررسي سوانح دريايي) و (11) 442.الف (نيازهاي مرتبط با منابع انساني و مادي در بخشهاي اداري براي بررسي سوانح و نقض كنوانسيون‌ ها) هر دو مصوب نوامبر 1979 (برابر با آبان 1358)، قطعنامه (16) 637 الف (همكاري در بررسي ‌هاي سانحه دريايي) مصوب 1989 (برابر با آبان 1368) هستند.

اين قطعنامه ‌هاي اختصاصي، با تصويب آيين‌ نامه بررسي سوانح و حوادث دريايي توسط سازمان تركيب و توسعه يافتند. قطعنامه (21) 884 الف (اصلاحات قطعنامه (20) الف در مورد آيين ‌نامه بررسي سوانح و حوادث دريايي) مصوب نوامبر 1999 (برابر با آبان 1378) آيين‌ نامه مزبور را از طريق تدوين دستورالعمل بررسي عوامل انساني ارتقاء بخشيد.

كنوانسيون بين ‌المللي ايمني جان اشخاص در دريا (سولاس) مصوب 1948 (برابر با 1327)، حاوي مقرره ‌اي است كه مراجع دريايي كشور صاحب پرچم را ملزم به انجام بررسي ‌هاي مربوط به سوانح كشتي با پرچم خود آن كشور مي‌ كند چنانچه بررسي بتواند به تشخيص مسائل قانوني به عنوان عامل سهيم كمك نمايد. مقرره مزبور در كنوانسيون‌ هاي سولاس 1960 و 1974 حفظ شد. اين مقرره در كنوانسيون بين‌ المللي خط شاهين مصوب 1966 (برابر با 1345) نيز آمده است. به علاوه، كشورهاي صاحب پرچم ملزم هستند درباره سوانح و حوادث دريايي خاصي كه در آبهاي آزاد اتفاق مي ‌افتند تحقيق نمايند.1 [پاورقي 1]

1 - اشاره به بند (7) ماده (94) كنوانسيون سازمان ملل متحد درباره حقوق درياها يا الزامات حقوق و عرف بين المللي است.

حاكميت كشورهاي ساحلي فراتر از سرزمين و آبهاي درون سرزميني آن تا محدوده درياي سرزميني كشور پيش مي ‌رود. 1 [پاورقي 1] اين صلاحيت به كشور ساحلي حقي ذاتي براي بررسي سوانح و حوادث دريايي در ارتباط با سرزمين خود را مي ‌دهد. بسياري از مراجع دريايي ملي داراي مقررات قانوني هستند كه بررسي يك سانحه كشتيراني در محدوده آبهاي درون سرزميني و درياي سرزميني را، صرف‌ نظر از پرچم، مقرر داشته است.

1 - اشاره به ماده (2) كنوانسيون سازمان ملل متحد درباره حقوق درياها يا الزامات حقوق و عرف بين المللي است.

رفتار با دريانوردان

اخيراً مقاوله ‌نامه كار دريايي (2006 برابر با 1385) سازمان بين ‌المللي كار (كه هنوز لازم ‌الاجراء نشده است)، مقرره ‌اي را براي بررسي برخي از سوانح شديد دريايي و نيز تنظيم شرايط كار دريانوردان مقرر نموده است. با تصديق نياز به حمايت ويژه از دريانوردان در طول بررسي، سازمان دستورالعمل «رفتار منصفانه با دريانوردان در صورت وقوع يك حادثه دريايي» را در ‌دسامبر سال 2005 (آذر 1384) از طريق قطعنامه (24) 987.الف تصويب نمود. دستورالعمل توسط سازمان بين المللي كار و سازمان بين المللي دريانوردي در 1 جولاي 2006 (10 تير 1385) منتشر شد.