اقدام ضابط در خارج از مهلت دستورقضایی

وجود دستورات قضایی پی در پی و مکرر حکایت از بقای قصد و اراده مقام محترم قضایی مبنی بر جلب متهم متوفی دارد،  لذا در این مقام که با کثرت جلب مواجهیم و جلب‌های مکرر و پی در پی صادر گردیده، نمی‌توان اقدام ضابطان را بدون دستور قضایی انگاشت. همچنانکه تبصره ماده 184 از قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392 با اصلاحات و الحاقات بعدی تصریح دارد، میسر نشدن جلب متهم به هرعلت در مدت تعیین شده، صرفاً تکلیفِ ارائه گزارشِ عدم جلبِ متهم را بر عهده‌‌ی ضابطان تعیین و مستقر کرده است نه خروج آنان از ضابطیت که اگر خروج از ضابطیت مد نظر قانونگذار بود تعیین تکلیف برای ارائه گزارش عدم جلب متهم معنا و موضوعیتی نداشت ضمن اینکه در صورت عدم مراعات مدت، حداکثر چیزی که بر ضابط متصور است ارتکاب تخلف از جانب اوست نه خروج او از ضابطیت و ماده مذکور نیز هیچ تصریحی بر چنین خروجی ندارد. با توجه به اینکه قیود « ... تعیین مدت اعتبار ... » و « ... برای مدت معین ...» در ماده مذکور ناظر به متواری بودن و وجود ضرورت و سایر وضعیت‌های فوق‌العاده می‌باشد و وضع آن‌ها به سبب آن است که حالات و وضعیت‌های فوق‌العاده از قبیل ضرورت و متواری بودن و ورود به منزل و مخفیگاه با تعیین مدت برای جلب، در کنترل و ید مقام محترم قضایی باشد وگرنه اصل جلب در حالات و وضعیت‌های عادی- بدون ضرورت و بدون حالات فو‌ق‌العاده‌- که در مواد 179 و 180 از قانون فوق…