عدم تاثیر دعوی طاری در قواعد صلاحیت محلی

تصمیم قاضی توجهاً به استدلالات ذیل منطق با قانون نبوده است؛ اولاً: مستفاد از ذیل ماده 17 و ایضاً ماده 141 قانون آئین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور مدنی، در اجتماع دعوی اصلی و دعوی طاری، دعوی اصلی تعیین کننده مرجع صالح در رسیدگی به هر دو پرونده خواهد بود و دادگاهی که صالح به رسیدگی به دعوی اصلیست ملزم به رسیدگی به دعوی طاری، از حیث صلاحیت اضافی است؛ ثانیاً: تشریحاً صلاحیت اضافی در خصوص رسیدگی به دعاوی طاری از جمله دعوی تقابل، استثنایی بر صلاحیت محلی دادگاه‌ها و به طور کلی استثنایی بر قواعد عمومی صلاحیت مندرج در فصل اول از باب اول قانون صدرالاشاره می‌باشد؛ فلذا دعوی طاری [با هر ماهیت و موضوعی] هیچ تأثیری در تعیین مرجع صالح نداشته و کاملاً تابع دعوی اصلی می‌باشد؛ ثالثاً: مستنبط از مندرجات ستون خواسته و ایضاً ستون شرح دادخواست اصلی، خواسته دعوی اصلی، مطالبه [تتمه] ثمن ناشی از وقوع عقد بیع است؛ رابعاً:ً مستنداً به ماده 20 قانون مدنی، کلیه دیون از قبیل ... ثمن مبیع و ... از حیث صلاحیت محاکم در حکم منقول است ولو اینکه مبیع از اموال غیرمنقول باشد؛ خامساً: توجهاً به قواعد عمومی صلاحیت، خصوصاً قاعده مندرج در ماده 13 قانون صدر الذکر، در دعاوی راجع به اموال منقول، دادگاه صالح به رسیدگی در دعاوی، دادگاه محل اقامت خوانده، دادگاه محل انعقاد قرارداد و دادگاه محل اجرای تعهد و ایضا…