اجازه امضاي موقت « پروتكل حفاظت از تنوع زيستي و ايجاد مناطق حفاظت شده (الحاقي به كنوانسيون منطقه اي كويت جهت همكاري درباره حفاظت از محيط زيست دريايي در برابر آلودگي)» به سازمان حفاظت محيط زيست

مقدمه ‏دولتهاي متعاهد، ‏كه اعضاي كنوانسيون منطقه اي كويت جهت همكاري درباره حفاظت از محيط زيست دريايي در برابر الودگي مي باشد كه در سال 1357 هجري شمسي برابر با 1978 ‏ميلادي تصويب گرديد (كه از اين پس كنوانسيون ناميده مي شود)؛ ‏با آگاهي از فشارهاي مداوم بر مناطق دريايي و ساحلي و زيست بوم هاي آنها در درون قلمروهاي مربوط به خود و در ساير نقاط، كه ناشي ار فرايند شهرنشيني، رشد جمعيت، توسعه اقتصادي و عوامل ديگر است، كه مي تواند منجر به كاهش قابل توجه تنوع زيستي گردد و با آگاهي از نياز به فراهم آوردن اقدامات مشاركتي و اثر بخش جهت ممانعت و كنترل كاهش تنوع زيستي: ‏با تاكيد بر اهميت حفظ تنوع زيستي و در صورت اقتضاء، بربهبود وضعيت ميراث طبيعي و فرهنگي منطقه، به ويژه از طريق افزيش مناطق دريايي در حفاظت شده ويژه و نيز با حفاظت و حمايت از گونه هاي در معرض تهديد در سطوح ملي و منطقه اي؛ ‏با تشخيص اين كه تصويب و تنفيذ يا الحاق نهايي پروتكل در بردارنده منافع فراوان ملي، منطقه اي و جهاني، از جمله مشاركت در حمايت از گونه هاي با اهميت گياهي و جانورو بومي انحصاري، مهاجر، منطقه اي و جهاني، كاهش از دست دادن و تخريب زيست بوم هاي ساحلي و دريايي در منطقه، ارتقاء توسعه اجتماعي - اقتصادي در منطقه، از طريق استفاده پايدار از منابع ساحلي و دريايي خواهد بود: ‏با در نظر گرفتن اصول تصريح شده در اسناد تصويب شده و اقدامات اتخاذ شده توسط كنفرانس ملل متحد در خصوص محيط زيست و توسعه (ريودوژانيرو.1371 هجري شمسي برابر با 1992 ‏ميلادي) به ويژه كنوانسيون تنوع زيستي و دستور كار 21، و اسناد و اقدامات اجلاس جهاني سران در خصوص توسعه پايدار (ژوهانسبورگ 1381 هجري شمسي برابر با 2002 ‏ميلادي) و نيز ديگر اسناد موافقتنامه هاي بين المللي مربوط كه به طور مستقيم يا غير مستقيم با حمايت از تنوع زيستي و مناطق حفاظت شده ويژه مانند پروتكل ايمني زيستي كارتاگنا (مورخ 1379 هجري شمسي برابر با 2000 ‏ميلادي) مرتبط مي باشند؛ ‏با التفات به مفاد كنوانسيون سازمان ملل متحد در خصوص حقوق درياها، (1361 ‏هجري شمسي برابر با1982 ‏ميلادي)، به ويژه بخش دوازدهم آن؛ ‏با آگاهي ار اين كه در صورت وجود خطر كاهشي قابل توجه تنوع زيستي يا از دست دادن آن، عدم قطعيت علمي نبايد به عنوان دليلي جهت به تعويق انداختن اقدامات پشگيرانه يا به حداقل رساندن تهديد مزبور مبنا قرار گيرد؛ ‏با تاكيد بر اهميت همكاري دولتهاي متعاهد براي حمايت، حفاظت و احياء سلامت و يكپارچگي تنوع زيستي دريايي و ساحلي و زيست بوم هاي آنها، و اينكه در اين خصوص، داراي مسئوليت مشتركي مي باشند. ‏با آرزوي تقويت اجراي بند (ب) ماده (3) و طبق ماده نوردهم كنوانسيون؛ ‏به شرح زير توافق نمودند:

حمايت، حفاظت و احياي سلامتي و يكپرچگي تنوع زيستي و زيست بوم ها در منطقه؛

‏حفظ گونه ها در معرض تهديد، مناطق حفاظت شده، زيستگاههاي ويژه، مناطق، مكانهاي داراي اهميت ويژه طبيعي، بوم شناختي يا فرهنگي، و نيز نمونه هاي شاخص زيست بوم هاي ساحلي و دريايي، همراه با تنوع زيستي و مديريت و استفاده پايدار از آنها.

‏«گونه بيگانه» ‏(كه به عنوان گونه خارجي يا معرفي شده نيز شناخته مي شود) به معناي گونه اي است كه در اثر پراكندگي عمدي يا تصادفي توسط فعاليتهاي انساني، در منطقه اي خارج ار محدوده طبيعي شناخته شده تاريخي خود يافت مي شود.

«‏تنوع زيست شناختي» ‏يا «تنوع زيستي» به معناي گوناگوني موجودات زنده در تمامي منابع ارجمله محيط هاي خشكي، دريأيي و ديگر زيست بوم هاي آبي و همچنين مجموعه هاي بوم شناختي مشتق از آنها مي باشد. اين اصطلاح، شامل تنوع درون گونه اي، بين گونه و تنوع زيست بوم ها نيز مي باشد.

«‏منابع زيست شناختي» شامل منابع ژنتيكي، موجودات زنده يا بخشهايي از آنها، جمعيتها يا هر بخش زنده ديگر زيست بوم ها است كه داراي استفاده يا ارزش بالفعل يا بالقوه براي انسان مي باشند.

«فناوري زيستي» به معناي هر گونه كاربرد فناوري است كه از سامانه هاي زيستي، موجودات زنده يا مشقات آنها براي أيجاد يا تغيير محصولات يا فرايندها يي جهت كاربرد ويژه، استفاده مي كند.

«‏مرجع صلاحيت دار» ‏به معناي «مرجع ملي» ‏تعريف شده در ماده 1 ‏كنوانسيون يا مرجع يا مراجع حكومت يك دولت متعاهد است كه از سوي مرجع ملي به منظور اجراي تعهدات و انجام وظايفي كه در پروتكل تصريح شده است، تعيين شده است.

«دولتهاي متعاهد» ‏به معناي دولتهاي عضو اين پروتكل مي باشد.

«‏كنوانسيون» ‏به معناي كنوانسيون منطقه اي كويت جهت همكاري درباره حفاظت از محيط زيست دريايي در برابر آلودگي مصوب سال 1357 ‏هجري شمسي برابر با 1978 ‏ميلادي مي باشد.

«شورا» ‏به معناي ركني از سازمان متشكل ار دولتهاي متعاهد مي باشد كه بر اساس ماده 15 كنوانسيون، تشكيل شده است.

«كشور مبدأ منابع ژنتيكي» ‏به معناي كشوري است كه مالكيت منابع ژنتيكي را در شرايط طبيعي در اختيار دارد؛

‏«كشور تامين كننده منابع ژنتيكي» به معناي كشوري است كه منابع ژنتيكي را از منابع دروني، از جمله جمعيتهاي گونه ها وحشي و اهلي شده، يا از منابع بيروني، اعم از آنكه مبدا آن، كشور مربوط يا خارج از آن باشد، تامين مي كند.