رابطه عفو و آزادی مشروط با اثر تبعی مجازات چگونه است؟
جستجو فقط در قلمرو همین سند انجام میشود. — برای عبارتِ دقیق، آن را داخلِ «گیومه» بگذارید.
اثر تبعی مجازات
نظر هیئت عالی
بطور کلی در کلیه محکومیت های موضوع ماده 25 قانون مجازات اسلامی آثار تبعی مجازات در حین اجرای حبس هم حاکم است و تعیین مدت در ماده 25 برای نیل به اعاده حیثیت و رفع آثار تبعی مجازات است؛ در آزادی مشروط نیز با توجه به اینکه بخشی از مجازات حبس که معادل بقیه مدت حبس یا کمتر از آن است در واقع به حالت تعلیق در می آید، فرض بر این است که مدت آزادی مشروط به منزله ی اجرای حکم است و آثار اجرا بر آن بار می شود و تبصره 3 ماده 25 مدت اعاده حیثیت آزاد شده به صورت مشروط را پایان مدت آزادی مشروط پس از سپری شدن مدت های مذکور در ماده دانسته، کاملاً منطقی و منطبق با اصول حقوقی است.
نظر اتفاقی
با دقت در ذیل و صدر ماده 25 و تبصره 3 این ماده ملاحظه می گردد ذیل تبصره با صدر و خود ماده دارای دو اشکال اساسی است :
1- اولین اشکال این تبصره و ماده 25 این است که صدر تبصره مقرر می دارد که اثر تبعی بعد از اتمام مدت آزادی مشروط و پس از اجرای حکم می باشد و حال این که ذیل ماده می گوید در مدت آزادی مشروط و در زمان اجرای حکم اثر تبعی مجازات هست و این من الواضحات است و از تعارضات مسلم است.
2- اگر قائل به این شویم که تعارضی در ماده و تبصره وجود ندارد با دو اشکال فجیع تری مواجه هستیم و آن دو اشکال این است اولاً لازمه این قول زیادی فرع بر اصل است؛ مثلاً شخصی به 5 سال حبس تعزیری محکوم می شود، دو سال از حبس خود را می گذراند دادگاه با ملاحظه شرایط 3 سال باقی مانده را به وی آزادی مشروط می دهد با ملاحظه بند پ ماده 25 در صورتی که به شخص آزادی مشروط تعلق نمی گرفت بعد از اتمام حبس دو سال از حقوق اجتماعی محروم می شد این همان اصل است که صحبتش شد؛ اما طبق ذیل تبصره 3 ماده 25 این شخص که به وی آزادی مشروط تعلق گرفت با زمان احتساب اجرای حکم و ملاحظه بند پ ماده و زمان آزادی مشروط 7سال از حقوق اجتماعی محروم می باشد و حال این که اگر این شخص به وی آزادی مشروط تعلق نمی گرفت 2 سال از حقوق اجتماعی محروم می شد و چقدر تفاوت است مابین 7 سال و 2 سال و این زیادی فرع بر اصل است که اشکال دارد؛ ثانیاً قانون گذار آمده…
شبکهٔ استناد این سند
نقشهٔ اتکای متقابل: این سند بر چه تکیه دارد و چه چیزی بر آن.
به این اسناد ارجاع میدهد
منابعی که متنِ همین سند به آنها استناد کرده است.
