تبیین مواد 12 و 20 قانون آیین دادرسی مدنی درباره مرجع صالح برای رسیدگی به دعوای تصرف عدوانی

مقدمتا اعلام می شود مطلبی که ذیل مسأله مطروحه در نشست قضایی دادگستری شهرکرد در آذرماه 1380 عنوان شده، هم از نظر انشای مطلب و هم از جهت استنتاج ، مطلقاً ناموجه است. آنچه که در خصوص این مسأله باید تبیین شود، این است که مطابق ماده 12 قانون آیین دادرسی مدنی دادگاه های عمومی و انقلاب که استثنا بر قاعده اصلی صلاحیت مذکور در ماده 11 قانون است، دعاوی مربوط به اموال غیر منقول اعم از دعو ای مالکیت ، مزاحمت، ممانعت از حق و تصرف عدوانی و سایر حقوق راجع به آن در دادگاهی اقامه می شود که مال غیر منقول در حوزه آن واقع است اگرچه خوانده در آن حوزه مقیم نباشد، که قسمتی از مصادیق دعاوی موضوع ماده 12 قانون واضح و روشن است : دعوای مالکیت، مزاحمت ، ممانعت از حق و تصرف سایر حقوق راجع به » عدوانی در مورد اموال غیر منقول است ، لکن در جهت تبیین عبارت « سایر حقوق راجع به آن» یعنی سایر حقوق راجع به موال غیر منقول، باید به قانون مدنی رجوع کرد. قانون مدنی در مواد 12، 13 و 14 و 15 و 16 و 17 اموال غیر منقول و در حکم غیر منقول را عنوان کرده و در ماده 18 تصریح کرده « حق انتفاع از اشیای غیر منقوله مثل حق عمرا و سکنا و همچنین حق ارتفاق نسبت به ملک غیر ، از قبیل حق العبور و حق المجری و دعاوی راجع به اموال غیر منقول از قبیل تقاضای خلع ید و امثال آن ، تابع اموال غیر منقول است.» و لذا دعوای خلع ید از مال غیرمنقول باید در …