معیارهای طرح تقاضای دستور موقت توسط خواهان

معیارهای مختلفی مطرح شده و همه آنها ممکن است درست باشد. به‌طور مثال یکی از معیارها آن است که در دعاوی غیرمالی باید دستور موقت تقاضا شود و در دعاوی مالی تأمین خواسته؛ چون در بعضی از دعاوی مالی نمی‌‎توان تأمین خواسته مطالبه کرد و باید تقاضای صدور دستور موقت نمود. معیار دیگری که ارائه شده این است که اگر خود خواسته را بخواهید تأمین کنید، تأمین خواسته است و در غیر این صورت دستور موقت است. اما این نیز موارد نقض دارد. مثلاً در بحث حضانت طفل، مادر یا پدر تقاضای سلب حضانت طرف مقابل را به علت عدم صلاحیت می‌کند. بعد با توجه به اینکه این بچه در معرض بیماری‌های روحی و روانی است تقاضای دستور موقت می‌کند تا طفل در اختیار وی قرار گیرد. در اینجا تقاضای دستور موقت همان تقاضایی است که در دعوی اصلی مطرح شده است. معیاری که ما معمولاً بیان می‌کنیم، این است که در دعاوی غیرمالی تنها باید دستور موقت گرفت و در دعاوی مالی، تأمین خواسته. اگر مالی را توقیف کردید و رأی و حکم به نفع خواهان صادر شد و خوانده از اجرای حکم امتناع کرد، شما به وسیله همان مال توقیفی، یعنی با تحویل آن یا با فروش و تحویل پول آن، اگر حکم اجرا می‌شود، تأمین خواسته جایز است و اگر چنین چیزی نشود، تأمین خواسته ممکن نبوده و باید تقاضای دستور موقت گردد. مثلاً یک وقت دادخواست می‌دهید علیه خوانده که من اتومبیل .... بر این مشخصات را می‌خواهم، چون…