ماده 58 قانون مجازات اسلامي
ماده 58 ـ در مورد محكوميت به حبس تعزيري، دادگاه صادركننده حكم مي تواند در مورد محكومان به حبس بيش از ده سال پس از تحمل نصف و در ساير موارد پس از تحمل يك سوم مدت مجازات به پيشنهاد دادستان يا قاضي اجراي احكام با رعايت شرايط زير حكم به آزادي مشروط را صادركند: الف ـ محكوم در مدت اجراي مجازات همواره از خود حسن اخلاق و رفتار نشان دهد. ب ـ حالات و رفتار محكوم نشان دهد كه پس از آزادي، ديگر مرتكب جرمي نمي شود. پ ـ به تشخيص دادگاه محكوم تا آنجا كه استطاعت دارد ضرر و زيان مورد حكم يا مورد موافقت مدعي خصوصي را بپردازد يا قراري براي پرداخت آن ترتيب دهد. ت ـ محكوم پيش از آن از آزادي مشروط استفاده نكرده باشد. انقضاي مواعد فوق و همچنين مراتب مذكور در بندهاي (الف) و (ب) اين ماده پس از گزارش رييس زندان محل به تأييد قاضي اجراي احكام مي رسد. قاضي اجراي احكام موظف است مواعد مقرر و وضعيت زنداني را درباره تحقق شرايط مذكور بررسي و در صورت احراز آن، پيشنهاد آزادي مشروط را به دادگاه تقديم نمايد.
این ماده به این اسناد ارجاع میدهد
- رأي وحدت رويه شماره 813 هيأت عمومي ديوان عالي كشور در خصوص امكان سقوط يا تخفيف مجازات تعزيري در صورت توبه مرتكب قبل از قطعيت حكم
- رأي وحدت رويه شماره 764 هيأت عمومي ديوان عالي كشور در خصوص اعمال مقررات آزادي مشروط محكومين به حبس ابد
- نظر مشورتي 7/93/2645 مورخ 1393/10/28 اداره كل حقوقي قوه قضائيه در خصوص آزادي مشروط زندانيان
- راي وحدت رويه شماره 731 ديوان عالي كشور در خصوص تعيين مرجع اظهارنظر در مورد آزادي مشروط