شخصی در حال رانندگی بوده و با طفلی که عابر پیاده است برخورد میکند که منجر به جراحت در بدن طفل میگردد. راننده فاقد گواهینامه رانندگی معتبر و متناسب میباشد. براساس نظریه افسر کارشناس تصادفات، راننده خودرو و والدین طفل هریک پنجاه درصد مقصر اعلام میگردند. حال:
1. آیا بزه معنونه قابل گذشت میباشد و در صورت رضایت شاکی باید چه تصمیمی اتخاذ گردد؟ آیا امکان تفکیک جنبه عمومی و خصوصی جرم و صدور قرار نهایی متفاوت برای هریک وجود دارد؟
2. با توجه به تقصیر ولی قهری، آیا رضایت ایشان نافذ است؟
3. در خصوص تقصیر والدین باید چه تصمیمی اتخاذ گردد و چه عناوین اتهامی به ایشان منتسب است؟
4. آیا موضوع مشمول ماده 26 قانون رسیدگی به تخلفات رانندگی میباشد؟
تصادف با طفل و تقصیر راننده فاقد گواهینامه و والدین
نظر هیئت عالی
1- درصورتیکه صدمه وارده به طفل از مصادیق صدمات موضوع مواد 715 و 716 قانون تعزیرات مصوب 1375 باشد با عنایت به ماده 104 قانون مجازات اسلامی مصوب 1392 قابل گذشت است.
2- در جرایم (جنایت) غیر عمدی که ولایت ولی قهری به قوت خود باقی است گذشت وی فاقد منع قانونی است.
3- اتهام والدین صرفاً سبب صدمه بدنی غیرعمدی به طفل میباشد و فاقد جنبه تعزیری جز در موارد تبصره ماده 9 قانون حمایت از کودکان و نوجوانان مصوب 1399 میباشد.
4- نظریه اتفاقی قضات محترم دادگستری بجنورد مورد تأیید است و اضافه میشود که با عنایت به بند «ت» ماده 1 قانون بیمه اجباری خسارت وارده به شخص ثالث (مصوب 1395) طفل مصدوم، شخص ثالث محسوب و از حمایتهای بیمهای این قانون برخوردار میباشد.
نظر اکثریت
1. بزه مذکور دارای دو جنبه عمومی و خصوصی است که قابل تفکیک است و در خصوص جنبه خصوصی جرم موقوفی تعقیب به دلیل رضایت شاکی صادر میکنیم و در خصوص جنبه عمومی نیز با توجه به اینکه درجه هفت محسوب میشود عدم صلاحیت به شایستگی دادگاه کیفری دو صادر مینماییم. 2. رضایت ایشان در خصوص تقصیر راننده نافذ است ولی در خصوص تقصیر خودش باید قیم موقت وفق ماده 70 قانون آیین دادرسی کیفری تعیین شود. 3. موضوع مشمول ماده 9 قانون حمایت از اطفال و نوجوانان میشود البته در خصوص بند «ت» این ماده باید توجه شود که به شرطی موضوع مشمول این ماده است که صدمات در سر و صورت باشد. 4. مشمول ماده 26 قانون رسیدگی به تخلفات رانندگی نمیباشد زیرا این ماده زمانی جاری است که عابر خود مقصر حادثه باشد در حالی که در فرض سوال راننده و والدین مقصر هستند.
نظر اقلیت
1. جرم غیرقابل گذشت بوده و قابلیت تفکیک ندارد. باید صرف نظر از رضایت شاکی تصمیم قانونی اتخاذ شود و حسب مورد جلب به دادرسی یا منع تعقیب بزنیم. 2. رضایت ولی قهری تاثیری ندارد و باید قیم موقت وفق ماده 70 قانون آیین دادرسی کیفری تعیین شود. 3. موضوع مشمول ماده 9 قانون حمایت از اطفال و نوجوانان میشود البته در خصوص بند ت این ماده باید توجه شود که به شرطی موضوع مشمول این ماده است که صدمات در سر و صورت باشد. 4. مشمول ماده 26 قانون رسیدگی به تخلفات رانندگی نمیباشد زیرا این ماده زمانی جاری است که عابر خود مقصر حادثه باشد در حالی که در فرض سوال؛ راننده و والدین مقصر هستند.
شبکهٔ استناد این سند
نقشهٔ اتکای متقابل: این سند بر چه تکیه دارد و چه چیزی بر آن.
به این اسناد ارجاع میدهد
منابعی که متنِ همین سند به آنها استناد کرده است.