قانون الحاق دولت جمهوري اسلامي ايران به سازمان همكاري شانگهاي

كشورهاي عضو سازمان همكاري شانگهاي (كه از اين پس طرف‌ ها ناميده مي شوند)، با آگاهي از اينكه تروريسم، تهديدي جدي براي زندگي مسالمت آميز مردم كشورهاي عضو سازمان همكاري شانگهاي است، به‌ منظور تضمين مبارزه مؤثر با تروريسم در قلمرو طرف‌ ها، با اعتقاد به اينكه در شرايط حاكم اقدام هماهنگ طرف ‌ها در مبارزه با تروريسم يك نياز مبرم مي باشد، با توجه به اينكه تقويت همكاري بين طرف‌ ها در مبارزه با تروريسم به نفع مردم كشورهاي عضو سازمان همكاري شانگهاي است، تلاش براي ايجاد يك مبناي قانوني براي سازماندهي و انجام فعاليت هاي مشترك ضدتروريستي در قلمرو طرف ‌ها، بر اساس منشور سازمان همكاري شانگهاي مصوب 17 خرداد 1381 (7 ژوئن 2002)، معاهده (كنوانسيون) شانگهاي درباره مبارزه با تروريسم، جدايي طلبي و افراط گرايي مصوب 25 خرداد 1380 (15 ژوئن 2001)، موافقت ‌نامه بين كشورهاي عضو سازمان همكاري شانگهاي در مورد ساختار منطقه ‌اي ضدتروريسم مصوب 17 خرداد 1381 (7 ژوئن 2002)، قوانين ملي، اصول و هنجارهاي عمومي شناخته شده حقوق بين الملل در موارد زير توافق نمودند:

اين موافقت ‌نامه در شهر شانگهاي در تاريخ 25 خرداد 1385 (15 ژوئن 2006) در يك نسخه اصلي به زبان روسي و چيني امضا شد و هر دو متن داراي اعتبار يكسان هستند.

از طرف جمهوري قزاقستان از طرف جمهوري خلق چين از طرف جمهوري قرقيزستان از طرف فدراسيون روسيه از طرف جمهوري تاجيكستان از طرف جمهوري ازبكستان

كشورهاي عضو سازمان همكاري شانگهاي (كه از اين پس «طرف‌ ها» ناميده مي‌ شوند)، به تبعيت از منشور سازمان همكاري شانگهاي مورخ 17 خرداد 1381 (7 ژوئن 2002)، معاهده (كنوانسيون) شانگهاي در زمينه مبارزه با تروريسم، جدايي‌ طلبي و افراط‌ گرايي مورخ 25 خرداد 1380 (15 ژوئن 2001)، موافقت ‌نامه ساختار منطقه‌ اي ضدتروريسم بين كشورهاي عضو سازمان همكاري شانگهاي مورخ 17 خرداد 1381 (7 ژوئن 2002) و مفهوم همكاري كشورهاي عضو سازمان همكاري شانگهاي در مبارزه با تروريسم، جدايي‌ طلبي و افراط‌‌ گرايي در 14 تير 1384 (5 جولاي 2005)، اصول و هنجارهاي شناخته شده جهاني حقوق بين ‌الملل و قوانين ملي آن‌ ها، به دنبال ايجاد چهارچوب قانوني براي اجراي رزمايش ‌هاي مشترك ضدتروريستي در قلمرو طرف ‌ها، به شرح ذيل موافقت نمودند:

اين موافقتنامه در شهر دوشنبه، 7 شهريور 1387 (28 اوت 2008)، در يك نسخه اصلي، به زبان‌ هاي روسي و چيني منعقد گرديد كه هر دو متن از اعتبار واحد برخوردار هستند.

از طرف جمهوري قزاقستان از طرف جمهوري خلق چين از طرف جمهوري قرقيزستان از طرف فدراسيون روسيه از طرف جمهوري تاجيكستان از طرف جمهوري ازبكستان

تحفظ جمهوري ازبكستان نسبت به بند 1 ماده 6 موافقت ‌نامه رويه سازماندهي و اجراي رزمايش هاي مشترك ضدتروريستي ميان كشورهاي عضو سازمان همكاري شانگهاي (در حين امضا) جمهوري ازبكستان به عنوان ناظر در تمرينات ضدتروريستي كشورهاي عضو سازمان همكاري شانگهاي شركت مي نمايد.

دولت ‌هاي عضو سازمان همكاري شانگهاي (كه از اين پس «طرف‌ ها» ناميده مي‌ شوند) با اشاره به پيشرفت چشمگير در توسعه و معرفي فناوري ‌ها و ابزارهاي جديد اطلاعاتي و ارتباطي كه فضاي جهاني اطلاعات را شكل مي ‌دهند، با ابراز نگراني در مورد تهديدات مربوط به استفاده از اين فناوري و ابزارها براي اهداف مغاير با اهداف حفظ امنيت و ثبات بين ‌المللي، چه در زمينه ‌هاي غيرنظامي و چه در زمينه‌ هاي نظامي، با اهميت به امنيت اطلاعات بين ‌المللي به ‌عنوان يكي از عناصر كليدي نظام امنيت بين ‌المللي، با اعتقاد بر اين كه تعميق بيشتر اعتماد و توسعه همكاري بين طرف ‌ها در تضمين امنيت اطلاعات بين ‌المللي ضروري و به نفع آن‌ هاست، با در نظر گرفتن نقش مهم امنيت اطلاعات در تضمين حقوق و آزادي ‌هاي اساسي بشري و مدني، با در نظر گرفتن قطعنامه مجمع عمومي سازمان ملل متحد «تحولات در زمينه اطلاعات و مخابرات در زمينه امنيت بين ‌المللي» به دنبال محدود كردن تهديدات امنيت اطلاعات بين ‌المللي، تضمين منافع امنيت اطلاعات طرف‌ ها، و ايجاد يك محيط اطلاعاتي بين ‌المللي كه با صلح، همكاري و هماهنگي شناخته مي‌ شود، با تمايل به ايجاد بستر قانوني و سازماني براي همكاري بين طرف ‌ها در زمينه امنيت اطلاعات بين ‌المللي، به شرح زير موافقت نمودند:

اين موافقت ‌نامه در شهر اكاترينبورگ، در 26 خرداد 1388(16 ژوئن 2009)، در يك نسخه اصلي، به زبان‌ هاي روسي و چيني منعقد شد كه هر دو متن از اعتبار واحد برخوردار هستند.

از طرف دولت جمهوري قزاقستان از طرف دولت جمهوري خلق چين از طرف دولت جمهوري قرقيزستان از طرف دولت فدراسيون روسيه از طرف دولت جمهوري تاجيكستان از طرف دولت جمهوري ازبكستان

پيوست 1 موافقتنامه بين دولت ‌هاي كشورهاي عضو سازمان همكاري شانگهاي جهت همكاري در زمينه تضمين امنيت اطلاعات بين ‌المللي -فهرست اصطلاحات پايه ‌اي در زمينه امنيت اطلاعات بين ‌المللي «امنيت اطلاعاتي» به ‌منزله وضعيت افراد، جامعه و دولت و منافع آن ‌ها در صورت مصون ماندن از تهديدات، تاثيرات مخرب و ساير تأثيرات منفي در فضاي اطلاعاتي است. «جنگ اطلاعاتي» به معناي رويا رويي بين دو يا چند دولت در فضاي اطلاعاتي با هدف آسيب رساندن به سامانه‌ ها، فرآيندها و منابع اطلاعاتي، ساختارهاي بسيار مهم و ديگر ساختارها، تضعيف نظام‌ هاي سياسي، اقتصادي و اجتماعي، تاثير رواني روي توده‌ هاي مردم براي بي‌ ثبات كردن جامعه و دولت و نيز مجبور كردن دولت به اتخاذ تصميماتي به نفع طرف مقابل است. «زيرساخت اطلاعاتي» به معناي مجموعه ‌اي از ابزارها و سامانه‌ هاي فني براي شكل ‌گيري، توليد، تبديل، انتقال، استفاده و ذخيره‌ سازي اطلاعات است. «سلاح ‌هاي اطلاعاتي» به معناي فناوري ‌هاي اطلاعاتي، ابزارها و روش‌ هاي مورد استفاده براي جنگ اطلاعاتي است. «جرايم سايبري» به معناي استفاده از منابع اطلاعاتي و يا نفوذ در فضاي اطلاعاتي براي مقاصد غيرقانوني است. «فضاي اطلاعاتي» به معناي حوزه‌ اي از فعاليت‌ هاي مربوط به شكل ‌گيري، توليد، تبديل، انتقال، استفاده، ذخيره ‌سازي اطلاعات است كه از جمله بر آگاهي فردي و اجتماعي، زيرساخت‌ هاي اطلاعاتي و خود اطلاعات تأثير مي ‌گذارد. «منابع اطلاعاتي» به معناي زيرساخت‌ هاي اطلاعاتي و همچنين خود اطلاعات و جريان‌ هاي آن است. «تروريسم اطلاعاتي» به معناي استفاده از منابع اطلاعاتي در فضاي اطلاعاتي و يا تأثيرگذاري بر آن‌ ها براي اهداف تروريستي است. «ساختارهاي بسيار مهم» به تأسيسات، نظام‌ ها و نهادهاي دولتي اطلاق مي ‌شود كه تأثير آن ‌ها ممكن است پيامدهايي مستقيماً بر امنيت ملي از جمله امنيت يك فرد، جامعه و دولت داشته باشد. «امنيت اطلاعاتي بين ‌المللي» به معناي وضعيت روابط بين ‌الملل است كه تضعيف ثبات جهاني و به خطر انداختن امنيت كشورها و جامعه جهاني در فضاي اطلاعاتي را شامل نمي‌ شود. «سوء استفاده از منابع اطلاعاتي» به معناي استفاده از منابع اطلاعاتي بدون حقوق مقتضي يا در تخطي از قواعد مقرر، قوانين طرف ‌ها يا هنجارهاي حقوق بين ‌الملل است. «دخالت غيرمجاز در منابع اطلاعاتي» به معناي تأثير غيرقانوني بر فرآيندهاي شكل ‌گيري، توليد، پردازش، تبديل، انتقال، استفاده، و ذخيره ‌سازي اطلاعات است. «تهديد امنيت اطلاعات» به معناي عوامل خطرناك براي فرد، جامعه، دولت و منافع آن ‌ها در فضاي اطلاعاتي است.

پيوست 2 موافقت‌ نامه بين دولت‌هاي كشورهاي عضو سازمان همكاري شانگهاي جهت همكاري در زمينه تضمين امنيت اطلاعات بين ‌المللي -فهرست انواع، منابع و ويژگي ‌هاي اصلي تهديدات عليه امنيت اطلاعات بين ‌المللي

1 . توسعه و به‌ كارگيري سلاح‌ هاي اطلاعاتي، آماده‌ سازي و اجراي جنگ اطلاعاتي. منشأ اين تهديد، ايجاد و توسعه تسليحات اطلاعاتي است كه تهديدي مستقيم براي ساختارهاي بسيار مهم دولت ‌ها بوده و ممكن است منجر به يك مسابقه تسليحاتي جديد شود و تهديد اصلي در حوزه امنيت اطلاعات بين ‌المللي است. از ويژگي ‌هاي آن مي‌ توان به استفاده از سلاح‌ هاي اطلاعاتي براي آماده ‌سازي و هدايت جنگ اطلاعاتي و همچنين تأثيرگذاري بر سرويسهاي حمل و نقل، ارتباطات و فرماندهي هوايي، موشك‌ هاي پرتابشي (بالستيك) و ديگر انواع تأسيسات دفاعي اشاره كرد كه در نتيجه آن يك كشور توانايي دفاع خود را در مواجهه با متجاوز از دست داده و نمي ‌تواند از حق مشروع دفاع از خود استفاده نمايد؛ اختلال در عملكرد تأسيسات زيرساخت اطلاعاتي كه منجر به فلج شدن نظام ‌هاي حكمراني و تصميم‌ گيري دولت‌ ها شده و تأثير مخرب بر سازه‌ هاي بسيار مهم دارد.

2 . تروريسم اطلاعاتي. منبع اين تهديد سازمان ‌هاي تروريستي و افراد درگير در فعاليت‌ هاي تروريستي، انجام اقدامات غيرقانوني توسط يا در رابطه با منابع اطلاعاتي است. از ويژگي ‌هاي آن مي ‌توان به استفاده از شبكه ‌هاي اطلاعاتي توسط سازمان ‌هاي تروريستي براي انجام فعاليت ‌هاي تروريستي و جذب حاميان جديد به صفوف آن‌ ها اشاره كرد. تأثير مخرب بر منابع اطلاعاتي كه منجر به نقض نظم عمومي مي‌ شود. نظارت (كنترل) يا مسدود كردن شبكه‌ هاي رسانه‌ اي؛ استفاده از شبكه جهاني رايانه (اينترنت) يا ساير شبكه‌ هاي اطلاعاتي براي تبليغات تروريستي، ايجاد فضاي رعب و وحشت در جامعه و نيز تأثير منفي بر منابع اطلاعاتي از طرق ديگر.

3 . جرايم سايبري. منشأ اين تهديد توسط افراد يا سازمان‌ هايي ايجاد مي ‌شود كه با استفاده غيرقانوني از منابع اطلاعاتي يا دخالت غيرقانوني در چنين منابعي براي اهداف مجرمانه فعاليت مي‌ كنند. ويژگي‌ هاي آن شامل نفوذ به سامانه‌ هاي اطلاعاتي براي به خطر انداختن يكپارچگي، در دسترس بودن و محرمانه بودن اطلاعات است. توليد و توزيع عمدي ويروس‌ هاي رايانه ‌اي و ساير برنامه‌ هاي مخرب، اجراي حملات محروم ‌سازي از خدمات و ساير اثرات منفي، آسيب رساندن به منابع اطلاعاتي، نقض حقوق و آزادي ‌هاي قانوني شهروندان در زمينه اطلاعات، از جمله حقوق مالكيت معنوي و حريم خصوصي؛ استفاده از منابع و روش ‌هاي اطلاعاتي براي ارتكاب جرائمي مانند كلاهبرداري، اختلاس، اخاذي، قاچاق، قاچاق مواد مخدر، هرزه ‌نگاري (پورنوگرافي) كودكان و غيره.

4 . استفاده از موقعيت مسلط در فضاي اطلاعاتي به ضرر منافع و امنيت ساير كشورها. منشأ اين تهديد ناشي از عدم توازن در توسعه فناوري اطلاعات در كشورهاي مختلف و روند فعلي افزايش «شكاف رقومي (ديجيتالي)» بين كشورهاي توسعه ‌يافته و در حال توسعه است. برخي از كشورهايي كه در توسعه فناوري اطلاعات پيشرفت كرده‌ اند، عمداً مانع از توسعه ساير كشورها و دسترسي آن‌ ها به فناوري اطلاعات شده و خطري جدي براي كشورهايي كه ظرفيت اطلاعاتي كافي ندارند، ايجاد مي ‌كنند. از ويژگي ‌هاي آن مي ‌توان به انحصار توليد نرم ‌افزار و سخت ‌افزار براي زيرساخت ‌هاي اطلاعاتي، محدود كردن مشاركت كشورها در همكاري‌هاي بين ‌المللي فناوري اطلاعات، ممانعت از توسعه آن ‌ها و افزايش وابستگي آن ‌ها به اين كشورها از كشورهاي توسعه ‌يافته ‌تر اشاره كرد. تعبيه ويژگي ‌ها و عملكردهاي پنهان در نرم‌ افزار و تجهيزات عرضه ‌شده به ساير كشورها براي نظارت و تأثيرگذاري بر منابع اطلاعاتي و يا ساختارهاي بسيار مهم اين كشورها؛ نظارت بر بازار فناوري اطلاعات و انحصار آن و محصولات به ضرر منافع و امنيت كشورها.

سياسي و اقتصادي - اجتماعي، محيط معنوي، اخلاقي و فرهنگي ساير كشورها. منشاء اين تهديد توسط دولت ‌ها، سازمان ‌ها، گروهي از افراد يا افراد خاصي ايجاد مي‌ شود كه از زيرساخت‌ هاي اطلاعاتي براي انتشار اطلاعات مضر براي نظام‌ هاي اجتماعي - سياسي و اجتماعي - اقتصادي، محيط معنوي، اخلاقي و فرهنگي ساير كشورها استفاده مي ‌كنند. با ظهور و بازتوليد در رسانه ‌هاي الكترونيك (راديو و تلويزيون) و ساير رسانه ‌ها، شبكه جهاني رايانه (اينترنت) و ساير شبكه ‌هاي تبادل اطلاعات آشكار مي ‌شود: تحريف تصوير نظام سياسي و اجتماعي يك دولت، سياست خارجي و داخلي آن، فرآيندهاي مهم سياسي و اجتماعي در كشور، ارزش‌هاي معنوي، اخلاقي و فرهنگي جمعيت آن كشور؛ ترويج ايده‌ هاي تروريسم، جدايي ‌طلبي و افراط ‌گرايي؛ دامن زدن به اختلافات بين قومي، نژادي و مذهبي.

6 . تهديدات بر عليه عملكرد ايمن و پايدار زيرساخت‌ هاي اطلاعاتي جهاني و ملي كه طبيعي و يا ساخته دست بشر هستند. منشأ اين تهديدها بلاياي طبيعي و ساير مخاطرات طبيعي و بلاياي انساني است كه به‌ طور ناگهاني يا در نتيجه يك فرآيند طولاني رخ مي ‌دهد كه مي‌تواند تأثير مخرب گسترده ‌اي بر منابع اطلاعاتي دولت بگذارد. آن ‌ها در نتيجه عملكرد نادرست زيرساخت ‌هاي اطلاعاتي، بي ‌ثباتي ساختارهاي حياتي، مديريت عمومي و دستگاه ‌هاي تصميم‌ گيري و در نتيجه تأثير مستقيم بر امنيت دولت و جامعه آشكار مي‌ شوند.

1) توسعه و استفاده از سلاح‌ هاي اطلاعاتي، تهيه و اجراي جنگ اطلاعاتي؛

2) تروريسم اطلاعاتي؛

3) جرايم سايبري؛

4) استفاده از موقعيت مسلط در فضاي اطلاعاتي به ضرر منافع و امنيت ساير كشورها؛

5) انتشار اطلاعاتي كه براي نظام ‌هاي اجتماعي - سياسي و اقتصادي - اجتماعي، محيط معنوي، اخلاقي و فرهنگي ساير كشورها مضر است؛

6) تهديدات عليه عملكرد ايمن و پايدار زيرساخت‌ هاي اطلاعاتي جهاني و ملي كه طبيعي و يا ساخته دست بشر هستند. توافق طرف‌ ها نسبت به ماهيت تهديدهاي اساسي فهرست ‌شده در اين ماده در پيوست 2 («فهرست انواع، منابع و ويژگي ‌هاي پايه ‌اي تهديدات عليه امنيت اطلاعات بين ‌المللي») ارائه شده است كه بخشي جدايي ‌ناپذير از اين موافقت ‌نامه خواهد بود.پيوست (2) ممكن است در صورت لزوم با توافق طرف‌ ها تكميل، مشخص و به روز شود.

1) تعريف، هماهنگي و اجراي اقدامات مشترك لازم در زمينه تضمين امنيت اطلاعات بين ‌المللي؛

2) ايجاد نظام نظارت و واكنش مشترك به تهديدات نوظهور در اين زمينه؛

3) تدوين اقدامات مشترك براي توسعه مفاد حقوق بين ‌الملل به ‌منظور ايجاد محدوديت در گسترش و استفاده از سلاح ‌هاي اطلاعاتي كه ظرفيت دفاعي، امنيت ملي و امنيت عمومي را تهديد مي‌ كند؛

4) مقابله با تهديدات مربوط به استفاده از فناوري اطلاعات و ارتباطات براي اهداف تروريستي؛

5) مبارزه با جرايم سايبري؛

6) استفاده از تخصص، تحقيق و ارزيابي در زمينه امنيت اطلاعات لازم براي اهداف اين موافقت ‌نامه؛

7) ترويج امنيت، عمليات پايدار و بين ‌المللي سازي مديريت شبكه جهاني رايانه ( اينترنت)؛

8) تضمين امنيت اطلاعات ساختارهاي مهم طرف‌ ها؛

9) توسعه و اجراي اقدامات مشترك موجد اعتماد براي تضمين امنيت اطلاعات بين‌ المللي؛

10) توسعه و اجراي سياست ‌ها و رويه‌ هاي سازماني و فني منسجم براي اجراي امضاي الكترونيكي (ديجيتال) و حفاظت از داده‌ها در تبادل اطلاعات فرامرزي؛

11) تبادل اطلاعات در مورد قوانين طرف‌ ها در مورد مسائل امنيت اطلاعات؛

12) بهبود چهارچوب حقوقي بين ‌المللي و ساز و كارهاي عملي همكاري طرف‌ ها در تضمين امنيت اطلاعات بين ‌المللي؛

13) ايجاد شرايط همكاري بين مقام‌ هاي ذي ‌صلاح طرف‌ ها به ‌منظور اجراي اين موافقت ‌نامه؛

14) تعامل در سازمان‌ ها و مجامع بين ‌المللي در مورد مشكلات تضمين امنيت اطلاعات بين ‌المللي؛

15) تبادل تجربه، آموزش متخصصان، برگزاري جلسات كاري، فراهمايي ‌ها (كنفرانس ‌ها)، هم ‌انديشي ‌ها (سمينارها) و ساير مجامع نمايندگان مجاز و كارشناسان طرف ‌ها در زمينه امنيت اطلاعات؛

16) تبادل اطلاعات در مورد مسائل مربوط به همكاري در زمينه‌ هاي اساسي مندرج در اين ماده. با توافق متقابل، طرف‌ ها يا مقام‌ هاي ذي ‌صلاح آن‌ها مي‌ توانند زمينه‌ هاي همكاري ديگري را تعيين كنند.

2 . طرف ‌ها مي ‌توانند اين موافقت ‌نامه را با صدور اسناد الحاقي (پروتكل ‌ها) ‌ جداگانه با توافق طرف ‌ها اصلاح كنند.

كشورهاي عضو سازمان همكاري شانگهاي (كه از اين پس «طرف ها» ناميده مي شوند)، به تبعيت از منشور سازمان همكاري شانگهاي مورخ 17 خرداد 1381 ( 7 ژوئن 2002)، معاهده (كنوانسيون) شانگهاي در مورد مبارزه با تروريسم، جدايي طلبي و افراط گرايي مورخ 25 خرداد 1380 (15 ژوئن 2001)، موافقت نامه ساختار منطقه اي ضد تروريسم ميان كشورهاي عضو سازمان همكاري شانگهاي مورخ 17 خرداد 1381 (7 ژوئن 2002)، و خط مشي همكاري بين كشورهاي عضو سازمان همكاري شانگهاي در مبارزه با تروريسم، جدايي طلبي و افراط گرايي مورخ 15 خرداد 1384 (5 ژوئن 2005)؛ با توجه به اينكه همكاري بين طرف ها در زمينه آموزش كاركنان واحدهاي ضد تروريستي كشورهاي عضو سازمان همكاري شانگهاي براي بهبود كارايي مبارزه با تروريسم ضروري است، به منظور اطمينان از آموزش مؤثر كاركنان واحدهاي ضد تروريستي كشورهاي عضو سازمان همكاري شانگهاي، با پيروي از قوانين ملي و هنجارهاي شناخته شده جهاني حقوق بين الملل، به شرح ذيل موافقت نمودند:

اين موافقت نامه براي الحاق كشورهاي عضو معاهده (كنوانسيون) شانگهاي در مورد مبارزه با تروريسم، جدايي طلبي و افراط گرايي مورخ 25 خرداد 1380 (15 ژوئن 2001) مفتوح خواهد بود. براي دولت الحاق شونده، اين موافقت نامه سي روز پس از دريافت اسناد الحاق توسط امين اسناد لازم الاجرا خواهد شد. خاتمه معاهده (كنوانسيون) شانگهاي در زمينه مبارزه با تروريسم، جدايي طلبي و افراط گرايي مورخ 25 خرداد 1380 (15 ژوئن 2001) در مورد يك طرف، خاتمه خودكار اين موافقت نامه را در بر دارد. در شهر يكاترينبورگ، در 26 خرداد 1388 (16 ژوئن 2009)، در يك نسخه اصلي، به زبان هاي روسي و چيني منعقد شد كه هر دو متن از اعتبار واحد برخوردار هستند.

از طرف جمهوري قزاقستان از طرف جمهوري خلق چين از طرف جمهوري قرقيزستان از طرف فدراسيون روسيه از طرف جمهوري تاجيكستان از طرف جمهوري ازبكستان

1) نام برنامه آموزشي و يا برنامه درسي؛

2) مدت زمان آموزش؛

3) تعداد كارآموزان و يا معلمان.

4) الزامات براي كارآموزان؛

5) تامين كارآموزان و يا معلمان با:

الف ) معلمان (براي كارآموزان)؛

ب ) لوازم مورد نياز براي آموزش كاركنان مطابق برنامه هاي درسي و برنامه هاي آموزشي؛

پ ) دسترسي به كتابخانه ها، اتاق هاي مطالعه و سالن هاي ورزشي، و ساير امكانات و مناطق مورد نياز براي آموزش؛

ت ) خدمات ترجمه؛

ث ) خدمات پزشكي؛

ج ) وسايل نقليه براي اهداف آموزشي؛

چ ) محل اقامت و غذا؛

ح ) ترتيبات سفر كارآموزان و يا معلمان به محل برگزاري آموزش و بازگشت؛

6) روش ثبت اسناد ورود يا خروج و اقامت كارآموزان و يا معلمان طرف فرستنده در قلمرو طرف ميزبان؛

7) روش، زمان و شرايط پرداخت براي آموزش؛

8) دلايل اخراج زود هنگام كارآموز؛

9) بيمه عمر و سلامت كارآموزان و معلمان طرف فرستنده توسط طرف ميزبان؛

10) رويه حل و فصل اختلافات؛

11) ساير جزئيات ضروري.