در اجراي اصل بيست و نهم (29) قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران و همچنين بندهاي (2) و (4) اصل بيست و يكم (21) قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران و در جهت ايجاد انسجام كلان سياستهاي رفاهي كه به منظور توسعه عدالت اجتماعي و حمايت از همه افراد كشور در برابر رويدادهاي اجتماعي، اقتصادي، طبيعي و پيامدهاي آن، نظام تأمين اجتماعي با رعايت شرايط و مفاد اين قانون و از جمله براي امور ذيل برقرار مي گردد:
ماده ۱
الف
بازنشستگي، از كار افتادگي و فوت.
ب
بيكاري.
ج
پيري
د
در راه ماندگي، بي سرپرستي و آسيبهاي اجتماعي.
ه
ه ـ - حوادث و سوانح.
و
ناتواني هاي جسمي، ذهني و رواني.
ز
بيمه خدمات بهداشتي، درماني و مراقبت هاي پزشكي.
ح
حمايت از مادران به خصوص در دوران بارداري و حضانت فرزند.
ط
حمايت از كودكان و زنان بي سرپرست.
ی
ايجاد بيمه خاص بيوگان، زنان سالخورده و خودسرپرست.
ک
كاهش نابرابري و فقر.
ل
امداد و نجات.
تبصره ۱
برخورداري از تأمين اجتماعي به نحوي كه در اين قانون مي آيد حق همه افراد كشور و تأمين آن، تكليف دولت محسوب مي شود.
تبصره ۲
آثار و تبعات منفي احتمالي ناشي از اقدامات دولت، از جمله مصاديق رويدادهاي اقتصادي و اجتماعي مي باشند.
تبصره ۳
شهروندان خارجي مقيم جمهوري اسلامي ايران نيز در چارچوب موازين اسلامي، مقاوله نامه ها و قراردادهاي بين المللي مصوب و با رعايت شرط عمل متقابل، از حمايتهاي مربوط به نظام جامع تأمين اجتماعي برخوردار خواهند بود.